Μύθοι...

Υπάρχουν πολλοί μύθοι σχετικά με το ρόλο του θεραπευτή και την άσκηση της ψυχοθεραπείας. Κάποιοι γεννήθηκαν από την αρχική παρουσίασή της και την αποκλειστική ενασχόληση της με τις σοβαρές ψυχικές διαταραχές, άλλοι από τον τρόπο που προβάλλεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τον κινηματογράφο, και άλλοι από τη γενικότερη έλλειψη γνώσης και εμπειρίας για το τι συμβαίνει στα πλαίσια μιας ψυχοθεραπευτικής συνεδρίας.

Η έννοια «Ψυχολόγος», είναι ιδιαίτερα φορτισμένη, καθώς πραγματεύεται αδυναμίες της ψυχής, που αποτελεί το κέντρο της ύπαρξής μας. Γι’ αυτό και εγείρει ποικίλες αντιδράσεις, άμυνες και γνωστικά σφάλματα, που καθιστούν απωθητική την δέσμευση σε ένα ψυχοθεραπευτικό ταξίδι, καλύπτοντας τον ασυνείδητο φόβο του ανθρώπου πως ενδέχεται να αποδειχθεί διαταραγμένη η βάση της ψυχικής του ισορροπίας.

«…Οι ψυχολόγοι ενδιαφέρονται μόνο για το παρελθόν μου… Ξέρω ήδη… για όλα φταίνε τα βιώματά μου… »

Διανοητικοποίηση

       Είναι αλήθεια πως, έτσι όπως προβάλλεται η ψυχοθεραπεία στον κινηματογράφο, κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει πως οι ψυχολόγοι ασχολούνται αποκλειστικά με τη διερεύνηση της παιδικής ηλικίας. Αυτή, άλλωστε ήταν και η βασική θεωρία της ψυχανάλυσης.

       Τα σύγχρονα μοντέλα ψυχοθεραπείας εστιάζουν κυρίως στο «εδώ και τώρα», στο παρόν και χρησιμοποιούν ένα ευρύ φάσμα τεχνικών για να προσφέρουν άμεση ανακούφιση σε τωρινά συμπτώματα. Οι πληροφορίες από το παρελθόν, χρησιμοποιούνται για να εξερευνήσεις κατά πόσο τα βιώματα της παιδικής ηλικίας έχουν συμβάλλει στην εμφάνιση των σημερινών σου δυσκολιών. Με αυτό τον τρόπο, αποκτάς επίγνωση για τις αιτίες των πράξεών σου. Σίγουρα, το δώσεις απαντήσεις στα «γιατί» της συμπεριφοράς σου, δε λύνει αυτόματα το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις στο παρόν.

       Ωστόσο, η ανασκόπηση του παρελθόντος αποκαλύπτει τους μαθημένους τρόπους αντίδρασης, η γνώση των οποίων αποτελεί τη βάση για τη δημιουργία νέων και αποτελεσματικότερων τρόπων διαχείρισης των συναισθηματικών δυσκολιών.

       Άλλωστε, η βασική φιλοσοφία της Ψυχοδραματικής ψυχοθεραπείας, είναι να βοηθήσει τον αναλυόμενο να: «ανακαλύψει νέους τρόπους αντίδρασης σε παλιά προβλήματα, και επαρκείς τρόπους αντίδρασης για να διαχειρίζεται νέες καταστάσεις.» Moreno

       Στόχος της ψυχοθεραπείας είναι να απελευθερωθείς από τις σκιές του παρελθόντος, κοιτάζοντάς το από μια άλλη οπτική γωνία, και να επικεντρωθείς στους στόχους και τις προτεραιότητές σου για το μέλλον. Έτσι επιτυγχάνεται η αλλαγή.

 

«…Δεν έχω σοβαρά προβλήματα. Μπορώ να τα αντιμετωπίσω όλα μόνος μου…»

Άρνηση

       Μια από τις σπουδαιότερες κοινωνικές αξίες, με την οποία μας γαλουχούν από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, είναι η αξία της αυτάρκειας. Θεωρούμε δείγμα ωριμότητας και δύναμης την ικανότητα κάποιου να αυτοορίζεται και να είναι σε θέση να καλύπτει τις ανάγκες του, χωρίς τη βοήθεια των άλλων. Με βάση αυτό τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη, η επίσκεψη στον ψυχολόγο ισοδυναμεί με την παραδοχή πως: «δεν είμαι αρκετά άξιος, έξυπνος, ικανός, δυνατός, για να τα καταφέρω στη ζωή μου».

       Για πολλούς ανθρώπους, η έννοια της «ψυχοθεραπείας» αποτελεί εξ ορισμού μια επιβεβαίωση της ανεπάρκειά τους. Επιλέγουν, λοιπόν, να προσποιούνται πως δεν έχουν προβλήματα, στην προσπάθειά τους να αποφύγουν να αντικρύσουν το ενδεχόμενο της αδυναμίας τους. Κανένας δεν κατέχει τη γνώση ή την εμπειρία που απαιτείται για να τα διορθώσει όλα μόνος του. Γι’ αυτό υπάρχουν τόσα πολλά επαγγέλματα και ολοένα περισσότερες εξειδικεύσεις σε κάθε τομέα.

       Επισκεπτόμαστε το γιατρό για να θεραπεύσει τις παθήσεις του σώματος, όταν αρρωσταίνει. Επισκεπτόμαστε τον ψυχολόγο για να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τα τραύματα της ψυχής.  Δεν είναι δείγμα αδυναμίας. Το να παραδεχθείς τις ανάγκες σου και να ζητήσεις ψυχολογική υποστήριξη για να διερευνήσεις ευαίσθητα συναισθήματα είναι σημάδι θάρρους και εσωτερικής δύναμης.

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 3 από 5